سپاس و حمد بي پايان خداي را ايزد منان كه شكر در زبان آورد و حلاوت در بيان تا علاجي باشد اين بي هم نفسان را در اين مهمانخانهْ مهمان كش روزش تاريك كه در آن گل نمي رويد و بلبل نمي گويد.امروز كه به يمن اين تكنولوژي به آني مي توان جهاني درنورديد،دريغ است اگر خلوت گزينيم و به كنج عزلت نشينيم.دريغ است اگر بيمار بينيم و تيمار نسازيم.در اين پهنه كه ديدار دوست ميسر است و رايگان،بي مايگانند كه كنجي نشسته صم بكم حكمي نمي رانند و مركب قلم نمي دوانند.اين كودي تلخو است كه سالي پيش با هدف بررسي چالشهاي مديريت فرهنگ و هنر در كنگ و مطالعه راهكارهاي مناسب براي برون رفت ازبن بستهاي فرهنگي تشكيل شد و تا هم اكنون در پي حصول هدف مطالبي را به قدر وسعت دانش نگارنده عرضه نموده است.اينك و پس از سالي و اندي با نگرشي در نظرات مراجعين نگارنده را در مقابل قلمهاي آنان به تعظيم وا مي دارد و ادامه حيات اين بلاگ را با مشكل مواجه مي سازد مگر كه همان توانمندان وي را دست گيرند و حمايت نمايند.آنان كه با نظرات متفاوت و پر مغز خويش كودي تلخو را ياري كرده اند بدانند كه هم اينك اين مجموعه محتاج تر از هميشه دست نياز سوي آنان دارد و حمايت آنان را خواستار است.يك سال فعاليت اين مجموعه بر رخ دادهاي فرهنگي كنگ بي تاثير نبوده و بسياري تصميمات متاثر از اين موج فرهنگي بوده است اما اين حركت نياز به هدايت مطمئن تري دارد چرا كه فرهنگ و هنر در جوامعي كه دغدغه اصلي آن غم نان بوده داراي پيچيدگي هاي بسيار است.در اين جوامع همواره سودجويان و فرصت طلبان مترصدند تا نوع بشر را به سخره گيرند و به بردگي برند و اين عطش سيري ناپذير آنان است كه زندگي را بر سايرين دشوار مي سازد حاليا كه نياز اين زرگنده ها به نوع بشر بسي افزون از نياز بشر به آنان است.ما تودگان را حاميانيم و هر كه در اين ورطه نيست،با ما نيست.از ما نيست.هدف اين بلاگ هدايت افكار به سمتي است كه عامه بداند همواره حق با اوست.اين است آنچه از پس در اين آدرس مي خوانيد.